Είναι πολλές φορές που όταν ακούω να λένε πως οι άνθρωποι στα παλιά χρόνια δεν ήταν σαν εμάς και δεν τους μοιάσαμε σε τίποτα και πόσο soft και κενός είναι ο σημερινός κόσμος, σκέφτομαι, τι μπορεί να φταίει. Αν με έναν μαγικό τρόπο σε μια στιγμή βρισκόμασταν πίσω στο χρόνο δυόμισι χιλιετίες πριν, δεν θα είχαμε τις ίδιες συμπεριφορές με τους αρχαίους; Μετά από σκέψη καταλήγω πάντα στο ότι δεν θα διαφέραμε σε τίποτα, ακόμα και στον τρόπο που κάνουμε έρωτα. Πόσο διαφορετικά να το κάνει κανείς; Και ο λόγος που ξεκίνησα με φιλοσοφικά ερωτήματα είναι επειδή το θέμα μας αφορά το σεξ στην αρχαία Ελλάδα.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι εταίρες, δεν ήταν απλώς συνοδοί πολυτελείας. Ήταν έντονες προσωπικότητες, με μόρφωση, χαρισματικές και έξυπνες γυναίκες με ικανότητα στην επικοινωνία.
Τι έχει αλλάξει στο σεξ από την εποχή της Αρχαίας Ελλάδας;
Πρακτικά μπορεί να πει κανείς πως δεν πρέπει να υπάρχει καμία απολύτως διαφορά. Ιδεολογικά και κοινωνικά όμως υπάρχουν αντιθέσεις και υπολείμματα εκείνων των χρόνων. Τι είναι τόσο γνωστό σε όλους για τους αρχαίους Έλληνες, όσο η πρόοδος στην φιλοσοφία και στην πολιτική; Παρόλο που πολλοί φιλόσοφοι μεθοδικά κατηγοριοποιούσαν τα πάντα, δεν κατηγοριοποιούσαν τον σεξουαλικό προσανατολισμό σε γκέι, στρέιτ, τρανς, μπαι κ.τ.λ., αλλά θεωρούσαν ότι στο πήδημα ή τον δίνεις ή τον παίρνεις.
Η τάση της κατηγοριοποίησης των πάντων γύρω από τον έρωτα, είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας. Και όχι μόνο για τον προσδιορισμό που αναμφισβήτητα ωφελεί στο αν θέλει κάποιος ή όχι να κάνει σεξ μαζί σου, αλλά και για κάθε πράξη πλέον υπάρχει ένα όνομα. Creampie, rimjob, fisting, squirt, anal, footjob και αμέτρητες άλλες ονομασίες, όμως αυτά θα τα αναλύσουμε (σε άλλη πραγματεία) στην πορεία εδώ στο Pelicans. Όλα αυτά στην αρχαία κοινωνία ήταν ενστικτώδεις πράξεις κάτω από μία έννοια.
Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα
Το πιο καυτό θέμα για το οποίο οι έντονες διαφωνίες κυρίως στο διαδίκτυο είναι αναπόφευκτες, είναι η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Η ιδέα πως η αρχαία Αθήνα και το νησί της Μυτιλήνης ήταν επίγειοι παράδεισοι για τους γκέι προϋπήρχε ακόμα από τον 19ο αιώνα και πήρε έκταση δόγματος με την περίφημη απολογία του Oscar Wilde. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι υπήρχε σεξ μεταξύ ανδρών στην Αρχαία Ελλάδα, όπως και θα υπήρχε σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Όμως, η Ελλάδα ως ρομαντικός τόπος εξύμνησης της ομοφυλοφιλίας στον οποίο αυτή άνθιζε χωρίς κοινωνικές διακρίσεις, είναι μόνο μια ουτοπία της ρομαντικής γκέι κοινότητας.
Πολλοί ηλικιωμένοι άντρες (τριαντάρηδες και βάλε), έπαιρναν στο κυνήγι όχι μόνο γυναίκες αλλά και μικρότερα αγόρια. Μια ανισορροπία δύναμης σε τέτοιες σχέσεις θα έλεγε κανείς. Στην αρχαία ελληνική κοινωνία, αλλά μάλλον πιο πολύ στην αρχαία Αθήνα, το να είχες ενεργητικό ρόλο έδειχνε την αρρενωπότητα και την κοινωνική δύναμη, ενώ το να είσαι παθητικός συνδέθηκε με τη θηλυκότητα και την υποταγή.
Ο Όμηρος, αν και ποιητής, μιλούσε ξεκάθαρα, όμως ακόμα και σήμερα οι λέξεις που χρησιμοποιούσε, τυγχάνουν πολλών ερμηνειών και έτσι η στοργική φιλία του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο στην Ιλιάδα μετατράπηκε σε ένα γκέι ρομάντζο. Στην φιλοσοφία τα πάντα αναλύονται σε βάθος και με λεπτομέρεια. Αν λοιπόν ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο μιλούσε για έναν γκέι έρωτα, θα είχαμε αναλυτικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο ολοκληρώθηκε. Ποιος τον έβαλε πρώτος, που τον έβαλε, και άλλα γαργαλιάρικα στοιχεία θα βρισκόντουσαν στις βιβλιοθήκες μας, όμως το Συμπόσιο εστιάζει στην ομορφιά της ψυχής πάνω από αυτή του σώματος.
Γάμοι, πορνεία και βίζιτες στην Αρχαία Ελλάδα
Μια ακόμα ανισορροπία ήταν πως οι γυναίκες παντρευόντουσαν από τα δεκάξι ενώ οι άντρες στα τριάντα και μετά. Οι πιο πολλοί παντρευόντουσαν για ανάγκες αναπαραγωγής και πολιτικοκοινωνικούς λόγους, όμως ήταν γνωστό πως ξενοπηδούσαν και επισκέπτονταν τα μπουρδέλα της εποχής. Και γι’ αυτό υποθέτουμε πως και η σύζυγος στην αρχαία Ελλάδα κάπου θα γυρνούσε σε απόμακρα χωράφια μέσα στα σκοτάδια.
Στην Ελλάδα, υπήρχαν οι εταίρες ή συνοδοί της υψηλής κοινωνικής τάξης, οι ιερόδουλες και φυσικά κάποιοι διαθέσιμοι σκλάβοι κατώτερης τάξης που δούλευαν συχνότερα σε οίκους ανοχής και πιάτσα στους δρόμους.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι εταίρες, δεν ήταν απλώς συνοδοί πολυτελείας. Ήταν έντονες προσωπικότητες, με μόρφωση, χαρισματικές και έξυπνες γυναίκες με ικανότητα στην επικοινωνία. Συμμετείχαν μέχρι και σε συμπόσια και μυστήρια όπου εκτός από ερωτικές υπηρεσίες, ερμήνευαν μουσική και συμμετείχαν σε συζητήσεις. Αυτό το lifestyle των συνοδών, τις έφερνε και πιο κοντά στην εξουσία. Πιο γνωστή από όλες της εταίρες, η πιο πλούσια και αυτοδημιούργητη γυναίκα σε όλη την Αθήνα εκείνη την εποχή, η Φρύνη. Σε αντίθεση με τις περισσότερες Αθηναίες, που σπάνια άφηναν το νοικοκυριό, σεξεργάτριες όπως η Φρύνη είχαν πολύ περισσότερη ελευθερία και δύναμη.
